آشيـــانه ي عشـــق

قاصدك و دلتنگي

goleorkide-m — Tue, 29 Dec 2009 20:57:18 GMT

هرثانیه از عمرم را قاصدکی میدانم که آمال وآرزو هايم را به جایی که باید.....میبرد

و هر شب قبل از آنکه چشمانم بسته شود

می اندیشم که آخرین قاصدک امروزم را چگونه رهسپار آسمان کنم؟؟

چه همراهش کنم که بهترین قاصدکم شود؟؟

خواستم از دلم بگویم

از فردا .......و بهتر شدنم.... و چگونه بهتر شدنم

اما......

دیگر به آخر قصه رسیده ام ...

همه ي برگها را خوانده ام..... خطی نمانده جز صفحه ي دل من

این شبها که آسمانها پر از قاصدکهای زیباست

وقتی قاصدکي بر دست می گیرم آرام در گوشش زمزمه میکنم :

خداي مهربان من

نمیدانم من فاصله می بینم یا تو اجابت نکردی ؟!

یا این خواسته من بوده ومن غافلم ...

ياري ام كن و تنهايم نگذار

حسرت حضور

goleorkide-m — Wed, 23 Dec 2009 19:28:18 GMT

به نام خالق بی همتا

حس غریبی دارم ... دیگر دلم نمی تپد بلکه می لرزد

دلم فشرده میشود

در تلاطم است و نمی دانم چگونه باید آرامش کنم

دلم مملو از دلتنگیست ... مملو از انتظار ....مملو از دلواپسی و دلهره... ولی چه کنم ؟؟

نمی بینم آنچه را باید ببینم .....و نمی شنوم آنچه را باید بشنوم ...

چه کنم که دستم به آسمان نمی رسد؟! ...

می بینی چقدر کمرنگم ؟؟...

در میان هیاهوی زمانه گم شده ام

خسته ام از صبوری..... ولی افسوس

که در میان هزاران سوال بی پاسخ مانده ام

و این ندانستن ها تحمل بار این صبوری را بر من سخت تر می کند

خدایا کمکم کن...

تو این روزهای خاص التماس دعا

ورود امام حسين و ياران به سرزمين نينوا

goleorkide-m — Thu, 17 Dec 2009 16:33:43 GMT

بسم رب شهدا و صدیقین

در روايت آمده است كه چهارشنبه يا پنجشنبه دوم محرم سال شصت و يك كاروان امام حسين به كربلا رسيد

زماني كه امام حسين (ع) به سرزمين كربلا وارد شد

رو به اصحابش كرد و فرمود: مردم دنيا پرستند و دين سر زبان آنهاست و تا زندگي آنها را بگرداند آن را نگهدارند

و چون به بوته ي امتحان در آيند .. دينداران كمند

سپس فرمود: نام اين سرزمين چيست؟؟

گفتند: كربلا

فرمود: بار خدايا من از كرب و بلا به تو پناهنده ام

سپس فرمود: اينجا كرب و بلا است ... منزل كنيد... اينجا بارانداز ماست .. اينجا خون ما ريخته ميشود ...

اينجا كشتارگاه مردان ماست

جدم رسول خدا (ص) به من باز گفته است

و همه در آن سرزمين فرود آمدند و بارهاي خود را به زمين نهادند

و حر هم قشونش را در برابر حسين (ع) پياده كرد

و به عبيدالله بن زياد نامه نوشت و منزل گرفتن حسين (ع) را در زمين كربلا به او خبر داد.

خدايا ما را از دينداران واقعي قرار ده

نه آنان كه دين را وسيله اي براي امرار معاش ميدانند

تولدت مبارك مهربون

goleorkide-m — Tue, 15 Dec 2009 14:03:18 GMT

به نام خالق زيبايي ها

هميشه براي نوشتن بهانه اي لازم است و من امروز يكي از بهترين بهانه ها را براي نوشتن دارم

خوشحالم .... چون به من آموختيد كه خوشحال باشم و خوبيها را ببينم

زيباترين بهانه ي من براي نوشتن ...

در اين روز زيبا آرام چشم گشوديد و ستاره هاي آسمان براي شما جشن گرفتند

زندگاني اتان آغاز شد ...روزها آمد و رفت

به خود باليدي و آينده ي خود را رقم زديد

دردها را به گذشته سپرديد و مهرباني را در خود پرورانديد

و من

ديريست كه مهرباني را در كلامتان و ... محبت را در نگاهتان يافتم

خوبي را با شما آموختم

و زيبايي را ...

و اينك

قاصدكي در دست ميگيرم و بوسه هايم را به او مي سپارم تا براي شما بياورد

پس اگر قاصدكي را ديديد كه در آسمان شما سرگردان است

بدانيد اين قاصدك

پيام آور عشق است براي شما

تولدتون مبارك گل زيباي دوست داشتني

دوستان عزيز

ممنون كه به جشن ميلاد گل يخ مهربان ما امديد

براي پذيرايي لطفا تشريف بياريد اتاق بغلي

اتاق بغلی

وسايل پذيرايي هر چند خيلي كم مهياست

لطفا كادو فراموشتون نشه

پ ن: لطفا تا لود شدن کامل آهنگ صبر کنید

و به قول معروف برای شنیدن آهنگ اسپیکرتون رو در حالت ماکزیمم قرار بدید

مهـــر خداوندی

goleorkide-m — Mon, 07 Dec 2009 22:01:18 GMT

به نام خالق یکتا

آنکه عذابش نعمت است و لطفش بی کران

آسمان ابري و تيره با تمام دلتنگي هايش سكوت و تنهايي را تداعي ميكند

آرزو داشتم ابرها جمع شوند وآسمان بغرد

و باران زندگي همه را سيراب كند

آرزو داشتم لبخند خدا را شاهد باشم و بوسه ي نرم و لطيفش را احساس كنم

آسمان غريد و باران بر زمين خشكيده و تف ديده جانی دوباره بخشید

و خدای مهربان

بارها لطفش را ارزانی ام کرد ولی باز...

فریاد بر آوردم که..." خدایا تو کجایی؟؟!!"

و آنچه درک نکرده بودم این بود که

آنچه برایم عذاب به شمار می آید نعمتی ست از طرف خالق یکتا

فقط باید چشمهایم را بگشایم

و به بهترین نحو از آنچه عطا کرده بهره ببرم

روزی يک مرد روحانی با خداوند مکالمه ای داشت:

"خداوندا! دوست دارم بدانم بهشت و جهنم چه شکلی هستند؟ "

خداوند او را به سمت دو در هدايت کرد و يکی از آنها را باز کرد، مرد نگاهی به داخل انداخت

درست در وسط اتاق يک ميز گرد بزرگ وجود داشت که روی آن يک ظرف خورشتی بود

افرادی که دور ميز نشسته بودند بسيار لاغر و مريض حال بودند و به نظر قحطی زده می آمدند

آنها در دست خود قاشق هايی با دسته بسيار بلند داشتند که اين دسته ها به بالای بازوهايشان وصل شده بود و هر کدام از آنها به راحتی می توانستند دست خود را داخل ظرف خورشت ببرند تا قاشق خود را پر نمایند

اما از آن جايی که اين دسته ها از بازوهايشان بلند تر بود نمی توانستند دستشان را برگردانند و قاشق را در دهان خود فرو ببرند.

مرد روحانی با ديدن صحنه بدبختی و عذاب آنها غمگين شد، خداوند گفت:

"تو جهنم را ديدی، حال نوبت بهشت است"

آنها به سمت اتاق بعدی رفتند و خدا در را باز کرد، آنجا هم دقيقا مثل اتاق قبلی بود

يک ميز گرد با يک ظرف خورشت روی آن و افراد دور ميز

آنها مانند اتاق قبل همان قاشق های دسته بلند را داشتند ولی به اندازه کافی قوی و چاق بودند

می گفتند و می خنديدند

مرد روحانی گفت:

"خداوندا نمی فهمم؟!"

خداوند پاسخ داد:

ساده است... فقط احتياج به يک مهارت دارد.... می بينی؟

اينها ياد گرفته اند که به یکديگر غذا بدهند، در حالی که آدم های طمع کار اتاق قبل تنها به خودشان فکر می کنند!

یاد بگیرم که فقط خود را نبینیم و به فکر دیگران باشیم

که خداوند ما را با هم و برای هم خلق کرده

دل نا آرام

goleorkide-m — Wed, 02 Dec 2009 14:27:18 GMT

به نام هدايتگر گمراهان

گاهي نمي فهمم علت بي تعادلي و بدي احوال و روزگارم را

ميگردم تا بفهمم مشكل از كجاست و دليل ناهماهنگي و نامتعادلي روحم چيست

سرگردان و آواره مي مانم ودر زنداني به اسم زندگي اسير ميشوم

زندگي چه بود و چه شد ؟؟

ما چه هسيم و چه خواهيم شد؟؟

تصورمان از زندگي همين است ؟؟

اگر خدا سرنوشتمان را اينگونه رقم زد دليل آن چه بود؟؟

چرا بهترينها را برايمان رقم نزد؟؟

چرا من را مومن واقعي نيافريد؟؟ چرا زندگي برايمان به سختي ميگذرد؟؟

چرا؟؟........

سرزنش بي فايده است بايد علت را دريابم

شايد زماني كه به نقطه ي ناهماهنگي دست يافتم متعادل شوم

و به ياد بياورم كه خدايي هست كه هميشه و همه جا امورمان را هدايت ميكند

ودر پريشان حالي و درماندگي كسي هست كه ما را از گمراهي نجات دهد

خدايي كه ناظر است بر اعمال ما.... هدايت كند ما راو سرنوشتمان را نيك و زيبا رقم زند

كه هر چه هست و نيست از كرم و عنايت اوست

عيد غدير نزديك است ..

عادت کنیم که از گناهانمان کم و بر ثوابمان بیفزائیم

در اين ايام عزيز دعا كنيد كه همه ي دلهاي ناآرام به آرامش برسند

دعا كنيد ...

اين عيد عزيز بر همه ي شيعيان مبارك

پايان ره

goleorkide-m — Sat, 28 Nov 2009 15:02:18 GMT

به نام او... يه ياد او

امروز هم گذشت...

و یک برگ دیگر از تقویم عمرم را پاره می کنم

و شتابان در پی زمان بی هدف

فقط میروم ...فقط میدوم

درختهای خسته از خزان و سرما

از ریزش باران جان میگرند

و به من جان تازه ای میبخشند....

صدایی میشنوم

فقط صدایی مبهم....

سرگردانم و منتظر...

برگی از دفتر زندگی ام ورق میخورد

و من به پایان راه نزدیک تر میشوم...

خاطرات شيرين

goleorkide-m — Sun, 22 Nov 2009 04:37:18 GMT

به نام آفریننده ی دوستیها

امروز یاد آور رويايي ترين زمان است

روز پرواز ما تا آسمان ها

آن هنگام که من تو رادر وراي سكوت لحظه هامان يافتم

امروز.... نقطه ی آغاز بودن من و توست

در دلم شوری برپا بود..... و هرگز از یاد نخواهم برد

روزی که نگاهم را به نامت آسمانی کردم

نمیدانم........

تو هم امروز را به یاد می آوری؟؟

لبخند گلی است که گیرنده ی آن هرگز آن را بی پاسخ نمی گذارد

گل لبخند بر لبانتان مستدام

آرزوهاي پوشالي

goleorkide-m — Wed, 18 Nov 2009 13:25:18 GMT

به نام آنکه میداند آنچه را که ما از درکش عاجزیم

شبنمی بودم بر روی گلی ....خسته از تکرار

بخار شدم ....ابر شدم و به آسمان پیوستم

باریدم و با دریا یکی شدم

و در انتها دریا شدم...

و باز...

اما آرزوی من این بود که ....ساحلی باشم بی انتها

آرزو کردم و او شنید

و من...ساحل شدم... بی جان و ساکن

حال با یک وزش باد هراسان میشوم

یا که جزر و مد آب می رنجاند مرا

حال با خود می گویم:

کاش همان شبنمی بودم بر روی گل

کاش ابری بودم دوست آسمان

و دریا بودم وسیع و قدرتمند

کاش همان شبنم کوچک بودم تا ساحلی بی امتداد...

پ ن :خدا آنچه را که صلاح میدانی همان کن

فاجعه اي به نام عادت

goleorkide-m — Mon, 09 Nov 2009 19:14:18 GMT

به نام خالق روز و شب ... شادي و غم

گاهی در خلوتم به گذشته هاي نه چندان دور فكر ميكنم...

همون روزهايي كه همه چي رو اونجوري كه ميخواستم تصور ميكردم ...

ولی حالا...

به وضوح می بینم که به اين زندگي عادت کردم...زندگی ساده و به دور از هیاهو

منی که همیشه تو روياهام سير ميكردم ...دیگه به اين نوع بودن و زيستن عادت کردم....

ای کاش هیچ گاه واژه ای به اسم"عادت" وجود نداشت....